Yedikule Lisesi’nde
Okuyucularımızdan Gelen çok Güzel Bir Hikaye;
Hikaye 80’li yılların baÅŸlarında geçiyor..
Ortaokul 1. sınıfta kalan ve bütünlemelerini veremeyen çocuk, tekrardan orta 1. sınıfa gidiyormuÅŸ 1-Ä° sınıfında yeni arkadaÅŸları ile ders başı yapmış..
1-2 hafta derken karşı sınıflarında okuyan bir kızı görmüÅŸ.. GörmüÅŸ ama neden kendi sınıfında ve okulda birçok yaşıtı var iken o kızın dikkatini çektiÄŸini anlayamamış.. Günler geçtikçe ekmeye suya ihtiyaç duyduÄŸu gibi ona bakmaya da ihtiyacı olduÄŸunu fark etmiÅŸ.. Ona bakınca sanki içinde kelebekler uçuÅŸuyordu ama anlam veremiyordu.. Sonuçta sene 83-84 çocuk daha 13-14 ünde, ne bilsin nelerin olacağını..?
Derken aradan 1-2 hafta daha geçmiÅŸ.. çocuk artık gece uyurken ve sabah kalkarken o kızı düÅŸünmeye baÅŸlamış.. Okula giderken çocuÄŸu tatlı bir heyecan sarıyormuÅŸ.. Onu görebilecekti çünkü.. çocuk okulda türlü türlü bahanelerle onun sınıfına giriyor, onu görme ihtiyacını gideriyor muÅŸ.. Onun sınıfında arkadaÅŸ edinmeye çalışıyor, böylece onu görebilme bahanesi ve vakti yaratıyormuÅŸ..
Ama günler haftalar geçtikçe artık arkadaÅŸlarından ve oynadığı oyunlardan tat almamaya baÅŸlamış.. Hep onun görüntüsü ve hayali gözlerinde ve beyninde canlanıyormuÅŸ.. Ä°lk defa tattığı bu duyguların aÅŸk olduÄŸunu o yaÅŸtaki cahil aklı ile bile anlamış..
Artık onu görmek yetmiyordu çocuÄŸa, bir gün okul çıkışında, hikayenin kahramanı olan Arzu’ yu takip etmiÅŸ.. Yedikule Lisesinin arkasında olan bostanların yolundan kız ilerlerken evine doÄŸru 200-300 metre sonra kız oturduÄŸu apartmana girmiÅŸ.. Acaba hangi daire idi..? çocuk bunu hiç bir zaman öÄŸrenemedi.. Neyse hikayemize dönelim..
çocuk her gün Arzu’ya bakıyor okulda ve okul çıkışında evine dönüÅŸlerde takibi rutin halini alıyordu.. Günler geçtikçe Arzu çocuÄŸa da sanki yakınlık göstermiÅŸti.. çocuk utangaç haliyle ona koridorlarda yaklaÅŸmaya konuÅŸmaya çalışıyor, sanki Arzu da hadi be çocuk topla artık cesaretini der gibiydi.. Arada sırada Arzu da biz sınıftan geç çıkınca kapıdan kafasını uzatıyor bakıyordu, koridorda bahçede gördüÄŸümde bana bakıyor hadi be çocuk topla ÅŸu cesareti diyordu gözleri adeta..
Okul çıkışlarında rutin bostan yolundaki takibim sırasında her yer kardı, kış ayı idi.. Cesaretimi toplayıp ona kar topu attım.. Oda bana attı evet evet karşılık vermiÅŸti.. Yedikule Lisesinin arkasındaki o bostan yolunda, yolun sonundaki evine kadar kar topu oynayarak gülerek çığlık atarak ama tek kelime konuÅŸmayarak gittik…
çocuk nereden bilirdi o kar topu oynadığı 10 dakikanın hayatının en güzel ve unutulmaz günü olacağını..?
çocuk sırılsıklam adete köpekler gibi aşık olmuÅŸtu ona.. Ama nasıl karşısına çıkıp seni seviyorum, sana aşığım diyebilirdi..? çünkü yanına yaklaÅŸtığında bile çocuÄŸun kalbi makineli tüfek gibi atıyor elleri titriyordu.. Birkaç defa karşısına çıkıp seni seviyorum, sana aşığım demeye cesaretini topladı ise de ya Azu’yu göremedi yada yanında birileri vardı..
Hikayenin baÅŸlangıcında demiÅŸtik ya.. çocuÄŸun 2. senesi idi ve bu sene de kalırsa okula devam edemeyecekti..
Korkulan oldu.. çocuk 1-Ä° sınıfında 2. defa kaldı ve eÄŸitim hayatı bitti.. Tatil baÅŸlamıştı.. Koca 3 ay onu nasıl görecekti..? Ya sonra ne olacaktı..? AÅŸk sonrayı düÅŸünmüyordu boÅŸ ver dedi sonrayı.. 3 ay onu görebilmek için hemen hemen her gün bostanların yolundaki evlerine gitti.. Birkaç defa saat denk geldiÄŸinden gördü.. Olsun oda yetmiÅŸti..
Okullar açılacaktı, çocuk bir iÅŸe girmiÅŸti… Arzu da okula gidecekti, nede olsa artık orta 2 talebesi olmuÅŸtu.. Okulların açılacağı Pazartesi günü iÅŸe gitmedi… Onu görmeliydi, ona açtı, ona susuzdu, ona bir iki adım yaklaşıp gözlerine bakma ihtiyacı vardı..
öÄŸlen vakti idi, okulların açılacağı Pazartesi günü.. En yeni kıyafetlerini giydi… Hazırdı, içini tatlı bir heyecan sarmıştı.. Kolay mı onu görebilme ihtimali vardı iÅŸin ucunda..
OlabildiÄŸince yeni kıyafetlerini giyip yola koyuldu… Evi Yedikule GençaÄŸa sokağında olduÄŸundan okul ile arası 10 dakika gibi.. Artık onu gördüÄŸünde aÅŸkını, tutkusunu, sevgisini, onu unutamadığını, ona seni seviyorum deliler gibi aşığım cümlesini söylemeye kararlılıkla gitmeye koyuldu genç çocuk..
AÅŸkını dökmeye giderken genç çocuk, düÅŸündü..!
YaÅŸadığı hayatı ve ona ne verebileceÄŸinin hesabını yaptı.. Sonuçta Arzu’nun önünde koca bir eÄŸitim hayatı ve yakalayacağı baÅŸarılar, yeni arkadaÅŸlar olacaktı..
çocuk ise..
Yedikule Genç aÄŸa sokakta o zamanlar bile 120 yıllık olan eski bir Rum evinde annesi ile yaşıyordu.. Parçalanmış bir ailenin çocuÄŸuydu.. Evlerinde buz dolabı bile yoktu.. Yazları soÄŸuk bir bardak su içmek bir lükstü, ancak bu lükse baÅŸkalarının evinde kavuÅŸabiliyordu.. Yazları sıcaktan ağırlaÅŸmış peynir yemek çocuk için gayet doÄŸaldı.. Merdiven boÅŸluÄŸuna yapılmış eÄŸrelti mutfaklarında olan tel dolaplarındaki yiyecek kokularına fareler geliyor dolabı kemiriyordu.. çok eskim,ÅŸ su tesisatı çalışmıyor çoÄŸu zaman çeÅŸmeden su taşıyorlar, eskimiÅŸ elektrik tesisatındaki kısa devreler yüzünden elektriksiz kalmak ve yangın tehlikesi atlatmak doÄŸaldı çocuk için.. çocuÄŸun evi 3 katlı ahÅŸap evin orta katındaydı.. AhÅŸap evin çatısı aktığından yaÄŸmurlu havalarda su üst kata gelir.. üst kattaki kiracı leÄŸen veya kova koymaz ise, yaÄŸmur suyu orta kata, yani çocuÄŸun evine kadar gelirdi.. Kışın birçok gece tap tap tap arka odalarına gelen yaÄŸmur damlalarının sesleriyle uyumaya çalışırdı.. Bunlar sadece çocuÄŸun hatırlayabildikleri idi.. Hatırlayamadıklarını varın siz düÅŸünün..
Daha önce dedim ya, aÅŸk sonrasını düÅŸünmüyor diye.. Genede çocuk bütün cesareti ile Arzu’yu görmeye gitti..
Okul önü çok kalabalıktı, gözü bostan yolunda idi Arzu ha gelir ha gelecek diye heyecenla bekledi çocuk.. Bir an dalgınlıktan sonra, çocuÄŸun kafasına birisi flüt ile yavaÅŸça vurdu..
çocuk dönüp baktığında oydu.. Arzu karşısında idi.. Hemde o kadar yaklaÅŸmıştı ki aralarında 20 santim vardı.. Bu çocuÄŸun ona en çok yaklaÅŸtığı an idi.. Arzu o kadar kalabalıkta çocuÄŸu tanımış, yanına gelmiÅŸ, onu uyarmış, ve 20 santim yaklaÅŸmıştı..
Arzu çocuÄŸun gözlerinin içine bakıyor.. Hadi artık konuÅŸ, söyle, ne bekliyorsun aptal karşındayım diyordu adeta.. Hadi artık topla ÅŸu aptal cesaretini der gibiydi..
Arzu ile bakışırken çocuk.. YaÅŸadığı b.ktan hayatı, ona ne verebileceÄŸini, daha doÄŸrusu hiç birÅŸey veremeyeceÄŸini düÅŸündü.. çocuÄŸun içi cız ederek onu tanımamazlıktan geldi.. Oysa genç çocuk, onu görmeye gelmiÅŸti..
Arzu okuluna çocuk ise mahallesine gitti..
çocuk aÅŸkını unutabilir mi..? AÄŸladı günlerce, aÅŸk acısı yaÅŸadınız mı? Bilmiyorum ama.. AÅŸk acısının aÄŸlaması da pis oluyor muhterem… Göz yaşın kuruyor… BoÄŸazına bir ÅŸey takılıyor… Onun hayali gözünde ve elden bir ÅŸey gelmiyor..
Artık çocuk için hayattan tat alma daha 14 ünde bitmiÅŸti.. Unutmalıydı ama nasıl.. Filmlerde görüyordu cahil genç, aÅŸk acısı çeken herkes filmlerde içki içiyordu… Ä°lk haftalığı ile o dönemlerde satılan Tekel birası aldı 2 ÅŸiÅŸe… Daha 14’ünde..! iyileÅŸecekti evet evet filmlerde böyle oluyordu..
çocuk o kadar cahildi ki.. Birayı aldı ama, neyle açacaktı..? Onu bile akıl edemedi.. çocuk GençaÄŸa sokağından tren yoluna atladı. Yedikule Tren istasyonunun arkasındaki kilisenin arka sokağından sahile indi. Bir kayanın üstüne oturup, açacak olmadığından ellerini parçalayarak açtı biralarını. Bu onun alkol ile tanışması idi.. Ä°çti ama Arzu daha güçlü bir ÅŸekilde beyninde yer ediyordu her yudumunda.. Sızlayarak aÄŸlaması, 2. ÅŸiÅŸede amiyane tabirle böÄŸürerek aÄŸlamaya dönüÅŸtü.. Bir türlü terk etmemiÅŸti Arzu’nun hayali..
Arada sırada Arzu’yu ilerleyen dönemlerde gizlice Yedikule Lisesinin önünden takip eder.. Onun gülerek yeni arkadaÅŸları ile evine gitmesini seyrederdi.. Hep arkasından görürdü, sanki onun elini tutuyor, onun saçlarına dokunuyor, yanındaki gülüÅŸerek konuÅŸtuÄŸu arkadaÅŸlarını kendisinin olduÄŸunu farz ediyordu..
çocuk birkaç iÅŸ deÄŸiÅŸtirdi.. AÅŸkı için aÄŸlamaları seyrelmiÅŸti ama unutması ne mümkündü..
çocuk 1990 da Askere gitti.. Arzu ile nöbet tuttu.. Arzu ile nöbetçi kulübeleri arasında devriye gezdi.. Arzu ile tezkere aldı.. Otobüste tezkeresini alıp Ä°stanbul’a dönerken sanki yanında Arzu oturuyordu..
Askerden dönüÅŸte çok baÅŸarılı geçen iÅŸ hayatı oldu.. Sefalet bitmiÅŸ, artık yazlıkları, kışlıkları, arabası harika bir yaÅŸantısı oldu.. çevresindeki birçok insandan maddi olarak daha üstün durumdaydı..
çocuk ufak bir araÅŸtırmadan sonra Arzu’nun evlendiÄŸini öÄŸrendi.. 28 yaşına kadar hayatında hiç kimseyi sokmadı, ÅŸimdiki eÅŸini tanıyana kadar..
O genç adam ÅŸimdi 46 yaşında… Hala fırsat buldukça 3-4 ayda bir Arzu ile kartopu oynadığı bostanların yolundan geçer, ve kafasına flüt ile vurduÄŸu Yedikule Lisesinin önünde sigarasını tüttürür, oradan da Samatya sahiline gider hayalinde yaÅŸattığı ilk aÅŸkı Arzu ile birasını içer.. Ä°çtikçe 14 yaşındaki gibi daha çok hatırlar ve iki damla göz yaşını hala akıtır..
Samatya Yedikule sahilinde arkadaÅŸları midye çıkartıp, teneke üstünde piÅŸirdikleri bazen ÅŸarap bazende bira içtikleri kayalıklar kenarında yürür.. Tabi yanında hep Arzu vardır.. çocuk Arzuya anlatır.. Senin için buralarda aÄŸladım, senin için buralarda içtim, ilk elini buralarda tuttun, ilk saçına buralarda dokundum der.. Sonra Arzu’yu eski oturduÄŸu ahÅŸap Rum evi götürür o zamanlar ki sefaletini ve onu neden okulda tanımamazlıktan geldiÄŸi sebepleri gösterirdi.. Hayaline tabi..
Bu uyduruk hikayenin kahramanlarından olan çocuk..
Evli ve mutlu Aslanlar gibi 2 evladı var..
Arzu ise, o aşmış kendini artık torunu var.. Anneanne olmuş..
Sonuç-1
Her ne olursa olsun aÅŸkınızı saklamayın.. BiteceÄŸini bilseniz bile ona itiraf edin, bitecekse bile o anda bitsin.. KeÅŸkelerle yaÅŸamak ölüm gibi..
Sonuç-2
Kesinlikle ve kesinlikle ilk aÅŸk unutulmuyor..
