Bir sabah kimselere bir ÅŸey söylemeden, göç vaktini kaçırmış, suskun, yorgun ve kederli bir kırlangıç gibi alıp başını uzaklaÅŸtı. Biraz daha bekleseydi kanatlarında o dermanı bulamayacaktı. Umut niyetine sırtında taşıdığı bir çift kanat, zaman geçtikçe zayıflatacak, gitgide çürüyecek ve ruhunu zehirleyen bir belaya dönüÅŸecekti.
Uzunca bir süre doÄŸru zamanın gelmediÄŸini düÅŸünmüÅŸtü muhtemelen.
Oysa gidenler her daim geç kalmıştır. Gitmek derdine bir kez düÅŸen için artık kalmak da yaradır.
